کتاب “تاغ و تاغ کاری در مناطق بیابانی” منتشر شد.

کتاب “تاغ و تاغ کاری در مناطق بیابانی” با همت ناصر باغستانی میبدی و صدیقه زارع کیا با شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و قیمت ۸۶۰۰۰۰ ریال توسط انتشارات مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور به چاپ رسید .

در بخشی از مقدمه این کتاب می خوانیم:

بیابان به مناطق خشکی اطلاق می‌شود که دارای استعداد رویشی اندکی است و از سوی دیگر دامنه آسیب‌پذیری حیات گیاهی و جانوری در آن بالا می‌باشد. به مفهوم دیگر، نظام اکولوژیکی آن حساس و شکننده است. بنابراین، حوزه اطلاق مفهوم بیابان، مناطقی از اقلیم‌های خشک و فراخشک است که در شرایط فعلی اولویت مدیریت منابع زیستی ازجمله پوشش گیاهی در آنها حفاظتی است (رضایی، ۱۳۹۱). به‌طور کلی عوامل محدودکننده زیستی حاکم بر این مناطق سبب کمبود پوشش گیاهی و تنوع آن می‌گردد. به‌طور معمول فرسایش بادی در مناطق بیابانی دارای شدت بیشتری بوده و با قدرت زیادتری منجر به تخریب اراضی می‌شود.

صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی در گزارشی اعلام کرد که بیابان‌زایی ۴۰ درصد از کل اراضی زمین را تهدید نموده و سالانه ۱۲ میلیون هکتار از اراضی را تحت تأثیر مستقیم خود قرار می‌دهد. این پدیده سالانه ۴۲ میلیارد دلار به اقتصاد جهانی زیان رسانده و حدود ۲ میلیارد نفر از مردم جهان با این پدیده روبرو بوده و سالانه موجب مهاجرت پنج میلیون نفر از شهر و کاشانه خود می‌شود (حسینی و همکاران، ۱۳۸۹).

 در کشور ایران بیابان به مناطقی اطلاق می‌گردد که دارای اقلیم فراخشک و خشک باشد، میزان متوسط بارندگی سالیانه آن کمتر از ۱۵۰ میلیمتر و درصد پوشش گیاهی چند ساله آن در حالت طبیعی به کمتر از ۵ درصد برسد. به موجب این تعریف سطح اراضی بیابان مورد تأیید سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور در حدود ۳۳ میلیون هکتار می‌باشد که حدود ۲۰ درصد سطح کشور را شامل می‌شود (دفتر امور بیابان سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور، ۱۳۹۵). رفاهی (۱۳۷۸) مساحت تقریبی بیابان‌های کشور را در حدود ۴۰ تا ۴۵ میلیون هکتار برآورد کرده است. خسروشاهی (۱۳۸۶) اعلام می‌دارد که ۸/۵۹ درصد از سطح کشور را پدیده بیابانی دربرگرفته‌است.